Tag Archives: Actividades

Memoria de mulleres 2016

Estándar

Ao longo do mes de maio desenvolvéronse no CIFP A Xunqueira dúas actividades que forman parte do programa “A memoria das mulleres” do Concello de Pontevedra.

Na semana do 9 ao 20, contamos no centro coa exposición “Do gris ao violeta”, composta por doce paneis que reflexan unha mostra da historia das mulleres de Pontevedra; mulleres de distintos perfís, profesións, condicións, pensamentos, etc.

O venres, 13 de maio, a xornalista e escritora Montse Fajardo visitou novamente o Centro para dar unha conferencia titulada “A represión das mulleres tras o golpe de estado do 36”. Ao igual que xa fixera coa presentación de “Matriarcas” conseguiu emocionarnos a través das testemuñas de mulleres represaliadas na comarca de Pontevedra, cuxas historias se recollen no seu novo libro “Un cesto de mazás”.

 

P1040079 - copia.JPG

Montse Fajardo no CIFP A Xunqueira

P1040081

Alumnado do CIFP atendendo a charla de Montse Fajardo sobre                                                             “A represión das mulleres tras o golpe de estado do 36”

P1040086

Montse Fajardo asinando un exemplar do seu último libro ” Unha cesta de mazás”

IMG_20160523_151608

IMG_20160519_120741IMG_20160523_151752IMG_20160519_120819

IMG_20160519_120724

Asemade o alumnado da familia profesional de Servizos Socioculturais e á Comunidade participou co alumnado dos 1º cursos dos ciclos de APSD, Integración Social e Educación Infantil nun “Roteiro” pola cidade de Pontevedra sobre as mulleres (nais, esposas, viuvas, orfas, irmás, amantes,…) que contribuiron de maneira máis ou menos visible a sobrelevar as consecuencias da guerra civil.

O roteiro foi guiado de forma amena e interesante pola profesora e exconcelleira Mª Xesús López Escudeiro

CAM00480

CAM00489

CAM00487

 

Comentario sobre o roteiro de 1º TAPSD

O alumnado de 1º APSD comenta a súa experiencia do “Roteiro”

As profesións que quero

Estándar

Nenas e nenos deben poder escoller aquela profesión que desexen.
Podemos aproveitar para dar modelos alternativos, nesta presentación hai algúns e tamén enlaces para investigar máis.

O alumnado poderá investigar con profesións noutros campos e poderán facerse presentacións diversas con elas.

Para ler e comentar

Estándar

Moi preto do 8 de marzo, podemos revisar co alumnado algúns datos indicativos sobre a situación laboral da muller.

Podemos utilizar:

  1.  Leremos os artigos en equipo cooperativo
  2. Esquematizaremos o contido da noticia
  3. Compararemos os datos das tres noticias
  4. Tiraremos conclusións e faremos propostas para cambiar a situación.
  5. Inventaremos eslogans reinvindicativos

 

O 25 N nas aulas dun centro español en Marrocos

Estándar

O profesorado dos centros españois en Marrocos procura transmitir ao alumnado, como un dos nosos sinais de identidade, a loita pola igualdade de homes e mulleres na sociedade actual.
Datas significativas como é o 25 de novembro, día contra a violencia de xénero, son motivo de realización de actividades que inviten á reflexión e, polo tanto, inviten tamén a mudar situacións.
Dentro das actividades que se levaron a cabo este pasado 25 N, nun destes centros, o Instituto Español Melchor de Jovellanos de Alhucemas, salientamos un concurso de carteis e de microrrelatos, no que algúns dos traballos premiados pensamos que deben ser difundidos fora das súas fronteiras, pola calidade e seriedade que amosan.
Aí vai a mostra, dous microrrelatos e un cartaz feitos por alumnas marroquíes de Bacharelato.

Dibujo Najoua.jpg

Debuxo de Najoua

Relato de Sara

“Él me gustaba…”

Él me gustaba mucho, aunque no estaba muy segura de que fuera mi tipo. La verdad era que nunca me había gustado caer en limitaciones, así que asocié esa inseguridad a un típico prejuicio y seguí enamorándome de él.

Algunas veces, me decía cosas que no me gustaban, como que mi vestido favorito enseñaba mucha piel, que debía de bajar de peso o que teñirme el pelo de rojo me quedaría bien (¡él sabía que odiaba ese color!). Aunque me pareciera desagradable, no le hacía mucho caso. Me decía que era normal. Me decía que era yo quien era demasiado sensible. Siempre me había afectado cualquier comentario que se saliera de mi camino…

Un día, sentada en el sofá de su casa, solté una risa mientras chateaba con alguien por el móvil. — ¿Con quién hablas? —soltó mirándome, más severamente de lo que me habría gustado.

—Con un amigo… —murmuré, restándole importancia.

— ¿¡Amigo!? — Inmediatamente, se levantó y me miró a los ojos, desde arriba. Yo tenía el móvil entre las manos. Me tendió la mano.   — Déjame ver.

En mi cabeza pasaron de repente todas las conferencias del instituto, la publicidad en la televisión y las entrevistas a especialistas relacionadas con la violencia de género. Durante los últimos años se había añadido a esa lista de «síntomas de violencia de género» el «enséñame el móvil». Las veces que había pensado que nunca dejaría a nadie que se entrometiera en mi privacidad, que nunca estaría con alguien tan posesivo…

Pero mientras me decidía, casi sin darme cuenta, él ya tenía el móvil delante de su cara.

Después de unos segundos expectantes en los que yo seguía confusa con lo que acababa de pasar en mí mente, dijo, como una conclusión:

— No quiero que le vuelvas a hablar a este tío. — Ahora que lo pienso, me sorprende que me haya soltado esa orden con una voz tan dulce. Él sabía que le haría caso. Sabía que no volvería a hablar con mi mejor amigo si aquello garantizara que no hubiese altibajos en nuestra relación.

Corté toda comunicación con mi mejor amigo, sin avisar. Él se preocupó. Llamó a casa, y no respondía. Venía a casa, y le pedía a mi madre que dijese que no estaba allí, intentaba reunirse conmigo a la salida del instituto, pero yo era más prudente y esperaba a que desapareciera antes de volver  a casa.

Pasaron meses y seguía con mi novio. Se acordó de mi cumple y me presentó a su familia. Me sentía feliz por eso, Sentía que me amaba. Y yo lo amaba a él. Soñábamos con nuestra boda, el nombre de nuestra hija (él quería una hija) y una casa grande. Todo era tan bonito… pero yo no lo quería así. Nunca lo quise así. Y el hecho de que le dijera sí a todo me desconcertaba sobremanera, pero lo relegaba todo al fondo de mi mente y me dejaba embargar la felicidad del momento.

Hasta que un día, mientras ordenaba un poco mi habitación bajo orden de mi padre, encontré, dispersas, hojas, cuadernos y fotos de antes de que me pidiera salir. Con sorpresa, me sentí profundamente nostálgica. Vi sitios que solía visitar antes de que me recomendara no ir, vi numerosas caras que había dejado de ver por falta de tiempo (o eso creía), y entre todo ese desorden de palabras, ojos y sonrisas, vi la cara de mi mejor amigo. Él, que tantas veces me había soportado después de que cometiese algún error. Que tantas veces me había ayudado a seguir adelante. Que tantas palabras de ánimo me había dedicado en mis horas oscuras. Con el que tantas veces había reído, con mucha más fuerza y sinceridad que cómo lo hacía con él. Con mi novio.

Me sorprendió que empezara a llorar. Silenciosamente. Gordas lágrimas saladas se deslizaban por mis mejillas, dejando un rastro de calidez.

Me había levantado para recobrarme un poco cuando sentí una presencia justo detrás de mí.

Era mi novio.

Cuando lo miré a la cara vi en sus ojos los signos de una borrachera… aquella borrachera que lo volvía tan agresivo…

— ¿Dónde estabas? —Exclamó, y sus palabras me hicieron sentir como una niña pequeña ante las amenazas de castigo de una maestra de primaria —.Te he llamado cincuenta mil veces y me has estado ignorando…

— Lo siento, estaba…

— ¿Por qué estás llorando? —gritó de repente. Luego miró lo que tenía detrás de mí, y antes de que intentase cualquier ademán de escondérselo, lo entendió todo. — Así que os seguís viendo…

— ¡No es eso! —reproché.

— ¡Sí lo es!—dijo con más fuerza.

— ¡No! —repliqué. Podía parecer banal, pero nunca antes me habría atrevido a contradecirle más de una vez, sobretodo en una situación como esa, sobretodo en su estado de borrachera.

Me miró con un odio indescriptible que me pareció un latigazo, y antes de que me diera cuenta, otro «latigazo» había ido a parar en mi mejilla izquierda mientras él exclamaba un « ¡QUE SÍ, JODER!» con aún más vehemencia. Caí inconsciente.

Relato de Kamar

“No”.

Cómpratelo en rosa, te queda mejor. No juegues con los juguetes de tu hermano, tú tienes tus propios juguetes. Mira, la muñeca qué guapa se ve cuidando a sus bebés. No te vistas así, pareces un machorro.

Deja de juntarte con tantos chicos, la gente va a empezar a hablar. ¿A Judo? ¿No sería mejor que te apuntases a ballet? ¡Con lo guapa que estarías de rosa y con esos peinados tan femeninos! No llegues tarde a casa. No hables con gente que no sea tu familia. Qué vergüenza. No salgas así a la calle. ¿Tienes novio ya? ¿Aún no tienes novio?

Estás siempre con chicos. Te van a empezar a mirar mal por la calle. Te maquillas mucho para salir. ¡Tápate un poco! ¡Deja de provocar a los chicos! Luego te quejarás… No vuelvas sola. Dime con quién vas a salir hoy. ¿A dónde vas? ¿Por qué vas? En casa estarías mejor.

¿Qué te pasa? ¿De verdad lo ha podido hacer? Seguramente ha sido por tu ropa provocativa. Todo lo haces para provocar, ¡mira lo que te ha hecho! ¡Qué vergüenza! ¿Qué dirán los vecinos? Serás el hazmerreír del barrio. Cállate. No se lo digas a nadie. Es tu culpa.

¿Embarazada? ¿El padre es el que te forzó? ¿Quieres abortar? Mala persona, no tienes corazón. Vas a tenerlo, y vas a casarte con él. No me vas a humillar a mí por esa actitud liberal. Te lo decía. Tú tienes la culpa.

Cada vez estás más dejada. Arréglate más para él. Cuídale, él te quiere a pesar de todo. Le pones muy nervioso y él lo único que quiere es protegerte. No quiere que te hagan daño. Cuídate solo para él. Eres suya. Te quiere.

No seas tan quejica, se le ha ido la mano… Tú pones nervioso a cualquiera. Cuida del bebé, él tiene otras cosas que hacer. Hazle feliz, no le amargues de la forma en la que tú estás amargada. No hables con nadie más que no sea él. Sal solo con él. No le gusta esa ropa, no te la vistas. Te va a dejar de querer y vas a acabar sola.

¿Lo ha vuelto a hacer? ¡Nunca aprenderás! Nunca le complaces. Deja de llorar, ya eres adulta. Cuando él hable, tú cállate. Si no fuera por él, tú ahora mismo estarías sola y abandonada. El te quiere, y por eso está contigo. Sin él no vales nada. Sin él no eres nada.

Eres una mala madre; mira tu hijo. Eres una mala esposa; mira tu marido. Todo el barrio está hablando de vosotros. Vuestros gritos se escuchan en todas partes. Deja de llevarle la contraria; él siempre tiene razón. Es un hombre, él sabrá lo que hace.

Déjale beber un poco más… Necesita ahogar sus penas. Eres una histérica, deja de agobiarle tanto.

¿Te ha vuelto a pegar? Algo habrás hecho… Mírate.

¿Has acabado en urgencias? Cada vez le pones más nervioso, no sabes llevar vuestra relación. Es tu culpa.

¿Te ha amenazado? Es el alcohol, que le pone más agresivo.

Aparece muerta.

Una víctima más de la violencia física y psicológica que sufren miles de mujeres, inducida, muchas veces, por personas muy cercanas que normalizan esa situación.

25 de novembro no CIFP A Xunqueira

Estándar

CONMEMORACIÓN DO 25 DE novembro no CIFP A XUNQUEIRA. 2015.

Crónica elaborada por estudiantes do CS de Integración Social do CIFP A Xunqueira, de Pontevedra.

  1. Planificación da actividade.

A preparación da actividade sobre a violencia machista comezou na aula cun pequeno debate sobre as diversas opinións existentes entre os compañeiros/as. Nalgúns módulos tratamos o tema en profundidade, e tamén fixemos pequenos debates, o que axudou e nos permitiu aclarar as nosas ideas.

Unha das actividades que fixemos foi a análise de refráns antigos, coma por exemplo: “A muller e a sartén, na cociña están ben”, que nos fixeron darnos conta do carácter retrógrado e machista destes.

Despois investigamos o vocabulario español, no que atopamos unhas diferenzas sexistas na linguaxe como por exemplo: “coñazo/cojonudo, zorro/zorra”, no que rapidamente apreciamos que o feminino é unha forma despectiva e no masculino é algo bo.

Por último, analizamos a publicidade e catálogos de xoguetes, caendo na conta de que o mundo está deseñado para potenciar o desenvolvemento dos homes e reducir a muller ao ámbito da familia e ao fogar.

IMG_0532

No que respecta ao deseño dos cartaces para a conmemoración do día contra a violencia de xénero, realizamos unha chuvia de ideas e decidimos crear un coa frase  “se o amor aperta non é da túa talla”, co símbolo da muller formado por pegadas de mans moradas.

IMG_0577

IMG_0525

IMG_0533

IMG_0542

IMG_0543

IMG-20151123-WA0000

IMG-20151123-WA0008

O propio día, levariamos cada un/ha unha man morada co “hagstag” #25N. No referente ao baile, ensaiamos todos os grupos a coreografía que nos ensinou o profesor Eduardo Quintela, e o 25N sairiamos a realizalo á Peregrina, observando previamente un acto que desenvolverían a Deputación e o Concello de Pontevedra.

O obxectivo do baile sería atraer a atención da xente para que se concienciaran dos motivos do día.

IMG_20151125_132153

Baile 25 N – CIFP A Xunqueira

Crónica: Lidia Acuña, Ruth Serantes Puime Daniel, Laura Muñiz, María Martínez, Tania Miguéns.

  1. IMPLEMENTACIÓN DA ACTIVIDADE.

O día 25 de novembro, debido ao “Día Internacional da Violencia de Xénero” recibimos unha charla, dunha hora de duración, impartida por unha criminóloga da UNED, unha psicóloga da UNED e un sarxento da Garda Civil que se encarga dos casos de maltrato da provincia de Pontevedra.

A primeira persoa (Criminóloga) falou sobre o concepto de xénero, sexo biolóxico… entre outros conceptos. A segunda persoa (Psicóloga) explicou os distintos tipos da violencia de xénero e en que consistía cada un, pero centrándose na adolescencia. En canto ao Garda Civil, adentrouse mais no tema da violencia de xénero pero dende o ámbito xurídico.

Ao rematar as explicacións, realizouse unha rolda de preguntas sobre dito tema.

A nosa intervención na Peregrina, levámola a cabo cun baile tradicional de Bélxica, o cal consistía en realizalo por parellas formando un círculo e a medida que avanzaba o baile, realizabamos varios cambios de parellas.

Este baile fíxose co fin de chamar a atención dos transeúntes que paseaban pola praza, para que nun segundo momento, cando rematou o baile, coller os cartaces que estaban no interior do círculo, realizados polo alumnado dos diferentes ciclos do CIFP A Xunqueira, que compoñiamos o baile. Posteriormente, alzamos estes cartaces para ensinárllelos ao público  para concienciar sobre este tema.

Crónica: Tamara Fernández, Pilar Colmenero, Andrea Carballo, Zaida García, Zaida Estévez, Andrea García.

  1. Avaliación da actividade. Propostas de mellora.

En primeiro lugar, en canto á preparación, fallou a coordinación inicial entre o centro, que deseñou a intervención, e o alumnado que a realizabamos.

Por outra banda, a comunicación entre o profesorado dos distintos módulos non foi suficiente á hora de realizar os diferentes cartaces, xa que se repetiron algunhas das mensaxes.

No correspondente á execución, por parte do Concello e da Deputación de Pontevedra botamos en falta un maior apoio e recoñecemento, xa que non contaron connosco, nin nos presentaron, nin nos nomearon, e non quedaron para ver a nosa intervención. Tamén houbo escasa difusión e publicidade tanto antes coma despois do acto, así como a lectura dun manifesto antes de inicialo.

A pesar desta serie de dificultades e da falta de ensaios, a participación dos alumnos foi plena, aportando ideas creativas e mensaxes orixinais.

Tendo en conta a temática que nos ocupa, é fundamental a concienciación e educación en materia de igualdade no ámbito educativo, preferiblemente dende a infancia, xa que, actualmente, as mozas e mozos están expostos nas redes sociais e medios de comunicación,  a actitudes de acoso, de control, de presión social, de abusos psicolóxicos, e todo tipo de violencia.

 

Crónica: Bárbara, Laura Fernández, Eugenia, Ariana, Ainhoa, Silvia.

  1. As opinións personais.

Andrea Campos:

Día 25/11, para algúns unha data calquera, para min e outras persoas unha data significativa, unha data para demostrar que as cousas deben cambiar, que xuntos podemos facer que a violencia de xénero desapareza.

Na miña opinión moitas persoas pechan os ollos ante este día ou ante estas situacións pero encantaríame saber por que o fan. Por medo? Por non saber que facer? Supoño que iso é o que menos importa. O que importaría sería que todos e todas, nos xuntasemos e loitaramos por esa igualdade que por mala sorte non destaca nin aquí nin e calquera outro lado. Dá igual se non sabes moi ben o que facer ou o que dicir ou incluso como reaccionar, simplemente hai que xuntarse, confiar en que isto pode cambiar.

Tamén hai que facelo polo feito de que seguramente todos coñecemos algún caso de violencia de xénero, da igual que non sexa persoalmente porque por desgraza isto pasa no noso día a día. Moitos diredes que non pero… estades seguros/as? Cada vez que intentas mirar o teléfono da túa parella, cada vez que sentes eses “celos” que te matan por dentro ao pensar que a túa parella pode estar con outra persoa e miles de cousas máis. Esas cousas son polas que se empeza esa situación de violencia tanto na parella como de xénero.

Este día significou para min volver a recordar moitas cousas, recordar dor, tristeza, agobio e incluso rabia. Tamén recordar todas esas mulleres que sofren cada día unha situación así ou que por mala sorte, xa non están aquí para contalo. Por elas e por todas as que o sofren e aquelas que poden chegar a sufrilo hai que facer cousas como as do día 25 pero…por que só ese día? Había que facelo todos os días, absolutamente TODOS. Hoxe isto vai por esas  45 mulleres que perderon a vida neste 2015 pola inxustiza da desigualdade.

 

Marco Domínguez Sáenz-Diez:

Na miña opinión esta actividade creou un antes e un despois na forma de ver a loita que as mulleres desempeñan cada día sen ningún tipo de recoñecemento. A visión que temos nós agora é diferente, pero o noso papel na sociedade é o de cambiar o pensamento de todas aquelas persoas que menosprezan e discriminan á muller polo mero feito de ser muller. A actividade que fixemos e a que presenciamos fixo ver aos presentes a carga familiar e social que as mulleres soportan a diario.

Victor Marcos:

O pasado día 25 de Novembro asistimos a unha pequena “performance” na praza da peregrina en protesta por todas as vítimas da violencia de xénero. Cada día atópanse máis casos e máis violentos de violencia machista. Na miña opinión, este e un problema de educación sobre uns prototipos patriarcais moi anticuados e erróneos . Co noso pequeno xesto de baile queriamos chamar a atención de todos os viandantes, un xesto que foi acompañado pola representación de Ana Gesto , cunha moi artística performance do peso que teñen que soportar as mulleres inutilmente , podendo ser repartidas igualitariamente as tarefas do fogar.

Ana M.:

 

“Emotivo” sería un adxectivo que expresaría moi ben a sensación vivida neste día contra a violencia machista. Moitas persoas, cidadáns da cidade de Pontevedra, estiveron presentes neste acto, entre eles alumnado do CIFP A Xunqueira. A performance realizada pola Deputación e o Concello foi, sen dúbida, unha forma de protesta que non pasou desapercibida. Ninguén pode negar o impactante que resultou. Imaxinade que camiñades pola rúa e de súpeto unha muller pasa ao voso carón cun montón de potas cheas de pedras. Seguramente pensaredes que esa muller está tola; pero non o está. Acaso non é a realidade?

O peso familiar que reciben as mulleres por ese simple feito, ser muller, foi perfectamente representado. Gustaríame empezar por explicar, para quen non o saiba aínda, que non só unha bofetada é violencia. Esta protesta, non significaría o mesmo para todos, como tampouco o facía para min fai uns anos. Cando a vives na túa mesma pel, cambias a visión. Nós quixemos participar dalgún xeito neste día, facéndonos notar.  Nos días previos ao 25N, as redes sociais estaban repletas de “fíos” sobre relatos de mulleres que compartían a súa experiencia e animaban a outras mulleres a facelo. Entre estes “fíos”, atopamos moitas frases, que decidimos compartir realizando uns carteis.

Facer unha protesta está ben. Sen embargo, estaría mellor ir máis alá. Comezar polas nosas novas xeracións para que non cheguemos a estes extremos. Homes e mulleres, non en contra da violencia machista, senón en contra da violencia en xeral. Non podemos permitir que “como es muller…” sexa unha escusa para ter menos dereitos, oportunidades. Tamén queremos ser nós mesmas, expresarnos, facernos valer.

Manuel Vidal Núñez:

 

A miña experiencia persoal na participación en este tipo de actividades era nula, mais esta non será a última pois é unha gran experiencia o feito de sentirse participe, aínda que só sexa cun gran de area, dunha actividade cun significado e un propósito tan importantes, que xera unha sensación tan gratificante, aínda que non se axude a ninguén directamente.

Por outra parte creo que é de sentido común a participación neste tipo de eventos; a violencia de xénero e un gravísimo problema no que toda a sociedade ten que pór da súa parte. Pode que a actividade en si non axude a reducir o elevadísimo número de mortes, pero si axuda a un labor tamén moi importante que é o de concienciación. Na miña opinión, o primeiro paso para chegar a unha sociedade que, por fin, deixe de pór etiquetas e facer discriminación, sexual neste caso, pero tamén por razóns de cultura ou discapacidade.

Aldara López Rodríguez:

O día 25 de novembro os alumnos de primeiro ano de Integración Social do “CIFP A XUNQUEIRA”, xunto cos alumnos de primeiro e segundo ano de Infantil e Dependencia,fixemos unha serie de actividades co motivo do Dia Contra a Violencia de Xénero.

O día 25 foi moi emotivo para moitas persoas,onde me inclúo eu, un día triste para aquelas persoas que sofren no seu día a día a violencia, para aquelas persoas que viviron esa situación e sobre todo para aquelas persoas que perderon ás súas fillas, irmás, amigas a mans dun home. Un día difícil tamén para os/as nenos/as que perderon as súas nais.

Foi un día onde todos nos unimos para loitar contra a violencia de xénero,que por desgraza cada día está mais presente.Nós quixemos estar presentes na loita, quixemos dar o noso apoio coa presenza no acto realizado na Peregrina.

O acto ao que asistimos na miña opinión foi moi real, xa que a muller que o realizaba representaba moi ben o día a día dunha muller. A muller atábase unhas cordas na cintura que arrastraban unhas olas con pedras no seu interior. Estas pedras fan referencia ao peso e a dor que a muller leva todos os días por diversos motivos (maltrato,abusos,recriminacións verbais…). A muller acaba morrendo. No momento no que a muller era recuberta por terra para soterrala, a  min resultoume moi impactante e agobiante. Pensar que esa situación ocorre todos os días… non hai palabras para describir a dor e a frustración da familia dunha muller asasinada a mans do seu home.

Tamén penso que se debería loitar e mostrar a nosa repulsa contra esta situación de covardía dos homes todos os días do ano.Debemos de concienciar máis á xuventude e a cidadanía en xeral.

XUNTAS E XUNTOS PODEMOS CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO. 

25 de novembro no CIFP A Xunqueira

Estándar

O CIFP A Xunqueira conmemora o Día internacional contra a violencia de xénero.

Como ven sendo habitual dende que A Xunqueira transformouse nun centro integrado de FP e coa nova  incorporación da familia profesional “Servizos Socioculturais e á Comunidade”, o mércores, 25 de novembro, Día Internacional contra a violencia contra as mulleres, o CIFP A Xunqueira non quiso deixar pasar desapercibida esta xornada.

E para conmemorar este día organizou dúas actividades encamiñadas á sensibilización e á concienciación contra a violencia de xénero e de educación na igualdade, tolerancia e convivencia.

Ás 10:30h, no Salón de actos, tivo  lugar unha charla dirixida ao alumnado co título “A violencia de xénero dende unha perspectiva criminolóxica” a cargo de dúas relatoras e dun relator:

  • Ana del Valle Couto.  Licenciada en Dereito e Criminoloxía.
  • María Penado Abilleira.  Doutora en Psicoloxía Legal e Forense.
  • Francisco Javier Quiroga Paredes. Xefe do Grupo de Delitos contra as Persoas e do Equipo Muller- Menor EMUME

A primeira parte da charla estivo centrada na conceptualización, orixe  e modalidades da violencia de xénero, xunto coas causas e consecuencias da mesma. A continuación enfocouse a violencia de xénero entre a poboación adolescente, destacando indicadores que permitan a súa identificación. No remate da sesión, abordouse a actuación da Garda Civil no tratamento e investigación dos delitos por violencia de xénero.

A charla contou cunha ampla participación de alumnado e profesorado dos Ciclos Formativos de Servizos Socioculturais e á Comunidade e de Madeira, moble e cortiza.

P1030948.JPG

A partires das 12:00 h, profesorado e  alumnado dos Ciclos de Servizos Socioculturais e á Comunidade (CM de Atención a Persoas en Situación de Dependencia, CS de Educación Infantil e o novo CS de Integración Social) sairon do Centro e realizaron unha marcha a pé ata  á Praza da Peregrina onde a través dun baile e de cartaces con lemas traballados previamente nas aulas, rexeitaron a violencia machista.

Baile 25 N na Peregrina

25 N IMG-20151126-WA0000_t

Alumnado do CS Educación Infantil na Praza da Peregrina

MICROMACHISMOS E MALTRATO DE XÉNERO

Estándar

Os micromachismos son fórmulas de violencia cotiá. Os micromachismos son violencia, violencia tan sutil que resulta invisible, pero que reflicte as actitudes machistas presentes na sociedade, así como a discriminación cara á muller. Son a base da violencia de xénero.
Saber identificalos é fundamental para combatelos.

Co alumnado podemos traballalos a partir de historias, de noticias, de imaxes, de películas e vídeos. Na rede hai moitos exemplos.
Unha historia pode axudar a inciar o debate

Ou ben textos sinxelos.