Tag Archives: Información

Dereitos humanos

Estándar

Cando se cumpren máis de 60 anos da aprobación dos Dereitos Humanos, cómpre lembrar que os artigos 1 e 2 da Declaración Universal dos mesmos indican que mulleres e varóns comparten os mesmos dereitos e liberdades.

Convén reflexionar co alumnado que a desigualdade entre homes e mulleres no mundo é inda unha triste realidade. Basta con traballar coas nenas e cos nenos algúns datos, por exemplo,

8M: Recetas para acabar con la brecha laboral entre hombres y mujeres |  Economía
España suspende de nuevo el examen de desigualdad laboral entre hombres y mujeres - desigualdad laboral entre hombres y mujeres 1
3 – El dato del mes – Innovamos

A DIVERSIDADE NAS NOSAS AULAS

Estándar
O pasado día 6 de marzo publicaba Lola Varela un novo artigo en Nós Diario e nesta ocasión o tema escollido é a diversidade afectivo-sexual e de xénero coa que convivimos nas nosas aulas e a importancia de saber abordala para que a escola sexa de certo inclusiva.
Podedes atopar o artigo no seguinte enlace ou lelo a continuación:

A diversidade nas nosas aulas

No outono de 2016, un diario de tiraxe estatal publicaba un artigo titulado O profesorado abre as portas do armario: “É unha responsabilidade co alumnado LGTBI”. Nel, dúas profesoras e un profesor contaban como deran a coñecer a súa homosexualidade no centro de ensino onde traballaban e, máis que nada, fixérono polo alumnado: “É moi duro medrar sen referentes, ser un ou unha adolescente LGTBI e non ter nada co que identificarte”, “os centros de ensino non están libres de machismo e homofobia e iso leva a ter medo ás reaccións das familias, do alumnado, aos insultos, ao acoso e aos prexuízos”. Ao fío do artigo, un ex-alumno meu publicaba en facebook o seguinte comentario: “Hai 20 anos cando eu estudaba no instituto tiven un par de profesores que xa traballaban sobre a identidade e a orientación sexual desde dous campos tan distintos como a filosofía e a lingua e literatura, sen pertencer ao colectivo LGTB. Facíano de dúas formas diferentes, pero de xeito tan normal que o que suscitaban era o debate…traballaban polo empoderamento de cada quen para descubrir, crear e presentar a súa identidade e orientación sexual, respectando a allea…”. E remataba dicindo: “Grazas pola vosa implicación como cidadás”. Daquela, comprendín a importancia das nosas actitudes nas aulas.

Hai pouco, asistín a unha xornada de formación organizada polo Concello de Pontevedra dentro do programa “Pinto e Maragota” sobre A diversidade sexual e de xénero nas aulas. Materia pendente?. Certamente, aínda é unha materia pendente e así ficou demostrado na enquisa LGTBIQA+ realizada nos centros de Secundaria en Pontevedra. O 20% do alumnado sitúase no colectivo LGTBIQA+, un 24% deste grupo recoñece ter sufrido algún tipo de agresión e o 20% sentirse excluído, nalgún intre, no eido educativo. Cando aínda un 60% do alumnado con diversidade sexual o de xénero ten medo a “saír do armario” e o 14% considera que o instituto non é lugar seguro, debemos preguntarnos que papel está a xogar o profesorado? Como é posible que case un 10% do alumnado considere que a transexualidade e a homosexualidade son enfermidades con remedio?.

Responderon á enquisa por volta de 900 persoas, das cales só 35 son profesores/as. É que non teñen interese pola diversidade? Non se consideran con formación para abordar estes temas? Non valoran a importancia de poder axudar ao desenvolvemento da identidade e a formación integral do seu alumnado? Nesa xornada, a pediatra Inés del

Río comezou e rematou a súa intervención convidándonos a “re-debuxar o xénero”; só deste xeito poderemos facer un mundo libre de exclusións. E para iso, primeiro compre ter sensibilidade dabondo para ver a dor na faciana do alumnado e logo, iso si, contar con recursos e apoio da Dirección do centro e da Administración.

Trátase de levar á práctica o que xa temos; velaí a Lei 2/2014 pola igualdade de trato e non discriminación LGTBI en Galicia, que no seu Título II, Capítulo V fala de medidas no ámbito da educación, e nos artigos 22 ao 26 recomenda a inclusión da realidade LGTBI nos plans de estudos, a realización de actividades para a prevención de comportamentos discriminatorios nos centros, a formación do persoal docente, a divulgación desa realidade entre as ANPA e actuacións para combater o acoso e facer visibles as diversidades. Tamén contamos cun Protocolo educativo para garantir a igualdade, a non discriminación e a liberdade de identidade de xénero (2016), onde se dan orientacións de como actuar nun centro desde a Dirección e o Dpto. de Orientación.

E para continuar formándonos podemos botar man dalgúns recursos que compartir co alumnado, quer o visionado de materiais moi didácticos como Dibujando el género, en castelá, catalán e inglés, quer de películas que recollen episodios reais como a estadounidense Boys don´t cry, ou alentar lecturas como os diferentes ensaios de Lucas Platero e, para xente máis nova, as novelas 22 segundos, ou Fóra do normal.

A diversidade é unha realidade tanxible na escola e deberíamos considerala un valor positivo; só así a escola será de certo inclusiva.

04/03/2020

Lola Varela

20 de novembro: 50 aniversario dos dereitos da infancia

Estándar

O 20 de novembro de 1959, a Asamblea Xeral da ONU aprobou a Declaración Universal dos dereitos dos nenos e nenas. Este ano é o 50 aniversario desa aprobación.

(Imaxe extraída de http://madenglishouse.eu/bitacora/?attachment_id=118)

Dez son eses dereitos, entre eles están:
– ter un nome e unha nacionalidade desde o seu nacemento
– gozar dos beneficios da seguridade social e reciban tratamento, educación e coidados especiais se os precisan
– crecer nun ambiente de afecto e seguridade
– recibir educación
– figurar entre as primeiras e os primeiros que reciban protección e socorro en casos de desastre
– recibir protección contra calquera forma de discriminación
– etc
A celebración da data permitirá falar de igualdade e rexeitar a desigualdade entre os sexos co gallo do coñecemento dos 10 dereitos.

Resultado de imagen de igualdas de niñas y niños"

Para o 8 de marzo

Estándar

Unha actividade de interese é a de análise dos datos que se publican estes días e que indican como está a situación laboral na actualidade, permiten ao alumnado reflexionar sobre a desigualdade de xénero no traballo.

Podemos usar novas variadas, exemplo:

  • nova 3:  “Si es usted mujer, a partir de hoy y hasta 2019 trabajará ‘gratis'”
  • nova 4:  “¿Por qué las mujeres siguen conciliando más que los hombres?”
  • nova 5:  “Las mujeres ganan 5.793 euros menos al año de media que los hombres”

Entrevista a Mercedes Oliveira

Estándar

No seguinte enlace atópase a entrevista, publicada no apartado de Sociedade en “Sermos Galiza” do 18/08/16, realizada a Mercedes Oliveira co título

“A violencia machista só se pode resolver se a ves”

dupla-entrevista

Así mesmo transcribimos dita entrevista realizada por Olalla Rodil:

Mercedes Oliveira Malvar é catedrática de Filosofía no Instituto Alexandre Bóveda de Vigo. A súa tese doutoral intitulouse “A educación afectivo-sexual na adolescencia. Epistemoloxía e didáctica dunha proposta (1997)” e leva anos a traballar na prevención da violencia machista entre a mocidade e na co- educación. Con motivo dos últimos dados feitos públicos pola Xunta, conversamos con ela.

Mercedes Oliveira.jpg

Antes mesmo de comezar a entrevista, Mercedes Oliveira subliña a falta de “conciencia social” a respeito da violencia machista como “o miolo da cuestión”. “Ese é o principal problema”, acrecenta. Leva anos a traballar con distintos sectores da poboación, principalmente mocidade, na sensibilización, e prevención da violencia contra as mulleres. Unha consecuencia da “cultura do patriarcado” que impón roles, prexuízos e estereotipos a elas mais tamén a eles.

A que se debe esa falta de conciencia social?
O que creo é que está normalizada a desigualdade, a violencia contra as mulleres,
o amor romántico, tanto para elas como para eles, ou mesmo a sexualidade mal entendida. Esa normalización lévanos a non reparar, a velo como algo habitual. Nese contexto, cando unha persoa se detén a falar ou a denunciar [a violencia machista] é tratada como unha pesada ou unha feminazi, mentres que se se tratase de calquera outro movemento sería o contrario.

E a nivel político?

A nivel político aínda que hai iniciativas moi interesantes, acontece o mesmo, pois non existe unha demanda social nen interese real (senón que máis ben molesta) nen dá votos. Cando se creou un Ministerio [de Igualdade] ou unha Secretaría Xeral, vimos que non teñen orzamento nen capacidade para incidir noutras instancias. É como se dixésemos “hai que facer algo” porque aí están as asasinadas e as denuncias, mais realmente non se fai nada. Só queda ben dicir que se fai. Este problema [a violencia machista] que se vive intensamente nas relacións de parella, ten que pasar ao espazo público. Se non, non se vai resolver.

As cifras reflicten un repunte da violencia contra as mulleres entre as xeracións máis novas, a que se debe?
É unha cuestión multifactorial, non hai unha soa causa mais a transmisión da identidade
a homes e mulleres continúa a ser diferentes e non só iso, senón opostas. Como dicía
o filósofo francés Foucault, existe un complot que vai desde a familia, os medios, a escola, a moral, a relixión, as tradicións.. para estabelecer unha ditadura na que se somete os individuos como muller e como home. As nenas teñen que ser riquiñas desde crianzas, gostar a todo o mundo e hoxe de maneira, diría eu, máis heavy porque para gostar teñen que ter un engadido: ser sexys. A hipersexualización das nenas desde cativas é necesaria para estaren no mercado.

Que idea de amor se transmite?
A do amor eterno através do candado como símbolo. O primeiro que hai que facer é desbloquear o amor.

E os homes?

En paralelo, os homes viven ese complot do que falaba Foucault da man da masculinidade hexemónica. Ser fortes, estar sempre dispostos, seguros de si propios e sen medo. É outra tiranía a que viven eles forxando unha carauta coa que reprimen o plano emocional e sentimental, pois se o amosan son débiles. Esa masculinidade ten efectos secundarios até na saúde. A esperanza de vida dos homes é menor tamén por un impacto de xénero, porque a súa masculinidade está vencellada ao risco, son reticentes a ir ao médico, a facer tratamentos e sempre dependen doutra persoa, xeralmente a nai ou a esposa. Coidarse é moi pouco masculino. Temos que entender que o machismo os prexudica tamén a eles. Estamos a vivir dous mundos en paralelo que non se xuntan pois, malia ler, ver e escoitar as mesmas cousas, as mensaxes son diferentes para elas e para eles.

O feminismo está concibido como algo negativo?

Asóciase con algo molesto e isto é consecuencia da cultura patriarcal que se encarga de venderse a si propia e de desprestixiar todo aquilo que a fai abanear. Aínda así son optimista porque cando se traballa coa mocidade percíbense mudanzas brutais. Unha vez pos os lentes lilás non podes deixar de ver a desigualdade.

Non se está a educar en igualdade?

Levo moitos anos a traballar nisto e non se educa nada. Todos os anos fago un programa de educación emocional co meu alumnado que desenvolvo durante todo o curso e durante 30 anos preparei material didáctico para o profesorado, din charlas, e podo dicir que o profesorado non está formado. Isto, xunto coa presión do importante por parte das familias, torna todo moi difícil. Se tivésemos conciencia disto, de que é máis importanteW

para as nosas fillas e alumnas defenderse perante a violencia que as matemáticas, outro galo cantaría.

Que se debería facer?

Todo o que se está a facer
até o de agora é anecdótico, por exemplo, a asignatura de libre configuración que vén
de aprobar a Xunta en materia de xénero, son iniciativas de portada de xornal, pois en todas as titulacións vencelladas ao ensino, por exemplo, Maxisterio, Pedagoxía, non hai ningunha materia de igualdade.

Debería ser unha cuestión que estiver presente en todos os graos de formación, porque se non formamos o persoal en igualdade, é imposíbel. E que acontece
no xornalismo, na sanidade ou no sistema xudicial? Exactamente o mesmo. Fixen un traballo durante o goberno bipartito chamado “Estás pola solución?” composto por recursos didácticos para a abordaxe da violencia de xénero no ámbito sanitario. A violencia machista só se pode resolver se a ves e, para vela, hai que estar entrenado. No marco desde traballo, soubemos que 1 de cada 3 mulleres que agardan nunha consulta de Atención Primaria son maltratadas, mais non porque estean alí como tal, senón que presentan un cadro de síntomas derivado da situación de maltrato. Estrés, dor, contracturas, nervios… se o persoal sanitario non o ve, esas mulleres seguirán a ser maltratadas e debemos ter en conta que todas as mulleres, de todas as idades, pasan pola consulta.

Dados

Primeiro trimestre

A Secretaría Xeral de Igualdade deu conta das estatísticas relativas á violencia machista no primeiro trimestre do ano. No informe elaborado pola Xunta de Galiza recóllense as cifras de denuncias presentadas no noso país durante os tres primeiros meses de 2016, de acordo coa información publicada polo Consello Xeral do Poder Xudicial. Neste senso, rexistráronse 1.355 denuncias, o que supón 60 máis que no mesmo período do ano anterior. Por Audiencias Provinciais foron A Coruña (546) e Pontevedra (530) onde máis denuncias se presentaron fronte a Ourense (144) e Lugo (135).

Desde o goberno galego atribúen esta diferenza á cifra de poboación, maior no eixo Atlántico, porén, cómpre lembrar que a faixa interior do país fica deserta en moitos puntos de servizos como os Centros de Información para Mulleres (CIM). Así non existe ningún destes organismos nas comarcas da Fonsagrada, Ancares e Meira. Aliás, na comarca de Quiroga só hai un para un territorio que abrangue tres concellos (Folgoso do Courel, Quiroga e Ribas de Sil) e 581 quilómetros cadrados. Tamén se incrementaron o número

de ordes de protección e de afastamento concretamente 81 máis que no ano anterior alcanzando as 420. No noso país, rexistrouse, de acordo coas cifras oficiais recoñecidas pola administración, un asasinato machista en 2016 o de Ana Gómez no mes de febreiro en Becerreá. Porén, mantense aberta a investigación a respeito do asasinato de Tatiana Vázquez en Lugo e o de Rosa R.R en Porto do Son.

AS CIFRAS DE 2016

28ASASINADAS. Das 28 mulleres asasinadas no Estado español por violencia machista en 2016, case a metade (12) presentaran denuncia

112 DENUNCIAS Á SEMANA. No primeiro trimestre de 2016 presentáronse na Galiza 1.355 denuncias por violencia machista, o que supón 451 ao mes e 112 á semana.

O MITO DAS DENUNCIAS FALSAS. Apenas o 0,4% das denuncias presentadas son, segundo o Consello Xeral do Poder Xudicial, falsas.

MENOR PORCENTAXE DE CONDENAS. No primeiro trimestre de 2016 dos procesos xudiciais iniciados foron sobreseídos 960, a maior parte deles (820) “por non resultar xustificada a perpetración do delito”. Isto supón o 60,7% de taxa de sobreseímento (provisional), o que sitúa Galiza como o primeiro territorio do Estado español onde máis casos se fechan e o terceiro nos que menor é a porcentaxe de sentenzas condenatorias ( 7,8%)

Un 25 de novembro contra o maltrato de xénero

Estándar

Por que un 25 de novembro? Por que esta data a nivel mundial?
É unha data que recoñece a loita das irmás Minerva, Patria e Mª Teresa Mirabal, tamén coñecidas como “as bolboretas inesquecibles”, que era o nome segredo que Minerva tiña nas súas actividades clandestinas.
As irmás, opositoras da ditadura política que neses momentos dirixía a República Dominicana,
foron conducidas a unha casa campestre onde foron golpeadas con paos ata que morreron, ocorreu o 25 de novembro de 1960, cando regresaban de visitar aos seus homes que estaban encarcerados. Convertéronse en símbolo da resistencia popular e feminista.
Cada 25 de novembro conmemórase o Día Internacional da Non Violencia Contra a Muller, foi establecido no 1º encontro Feminista Latinoamericano celebrado en Bogotá en 1981.

Minerva, Patria e Mª Teresa Mirabal

Usa unha linguaxe non sexista

Estándar

A lingua debe facernos presentes a todas e a todos. Non é algo inmutable e pechado e debe evolucionar coas necesidades que presenta a sociedade do noso tempo.
Hai múltiples páxinas que nos poden axudar. Clicando aquí accederedes a unha delas.
Tasmén atoparedes guías e documentos aquí e aquí.

A loita de Malala polo dereito á educación das nenas

Estándar

Malala é unha nena paquistaní que recibiu o ano pasado o Premio Nacional da Paz, fixérase popular hai tres anos cando escribíu un blog no que contaba como era a vida na cidade de Mingora baixo o control do Talibán, nun período no que educar ás nenas estaba prohibido e mesmo se pecharan escolas.

Nestes días, tristemente, Malala volveu ser noticia cando un enmascarado se subíu ao autobús no que regresaba da escola e lle disparou. Os talibáns ameararan con matala e xustifican a acción dicindo:
“Unha nena con mentalidade occidental, que se pasa a vida denunciándonos…”

Debater na aula sobre o tema, ler o diario de Malala e facer un seguimento das novas que vaian xurdindo na prensa ao respecto dela, poden ser unhas actividades interesantes para as aulas.

Diario de Malala

Atentado contra a saúde e a liberdade das mulleres

Estándar

Vellos costumes de culturas orientais de vendar os pes ás mulleres ou na actualidade a moda de determinado tipo de calzado constitúen un verdadeiro atentado contra a saúde e liberdade das mulleres ao impedirlles ANDAR…, en definitiva moverse.