Tag Archives: Información

Unha alternativa libertaria á prostitución

Estándar

O 19 de xuño, en Nós Diario aparece publicado este artigo de Lola Varela:

Unha alternativa libertaria á prostitución

A liberdade, a igualdade e o antiautoritarismo son valores do ideario ácrata; non é de estrañar, xa que logo, que no seo das organizacións libertarias xurdira con forza, alá polos anos 30 do século XX, o debate sobre a liberación das mulleres da tripla escravitude que supón a ignorancia, a explotación no traballo e, ademais, ser muller.

Seguindo o rego das ideólogas do feminismo anarquista Teresa Claramunt e Teresa Mañé, as mulleres libertarias chegaron ao convencemento de que para esa andaina precisaban dunha estrutura aparte das organizacións afíns CNT, FAI e JJLL, decisión que ocasionou máis de unha controversia cos homes e tamén con algunhas mulleres anarquistas. Sabedoras de que dentro destes colectivos a emancipación da muller ía ficar en segundo plano (“agora non toca”, como acontece arestora en moitas ocasións), comezaron a se organizar de xeito autónomo. Daquela (1934), xurdiu en Barcelona o Grupo Cultural Femenino comoalicerce da revista “Mujeres Libres”, editada en maio de 1936 da man da escritora Lucía Sánchez Saornil, da avogada Mercedes Comaposada e da doutora Amparo Poch y Gascón. A revista, na que colaboraron personalidades como Emma Goldman ou Carmen Conde, editou 14 números, destacando tanto polo deseño vangardista, como por non ser convencional no seu contido. A súa finalidade foi capacitar ás mulleres, animándoas a que tomaran a palabra, a saír do ámbito privado e a ocupar a esfera pública.

Ao abeiro destas páxinas, que ilusionaron e animaron ás mulleres na súa loita contra o patriarcado, constituíuse a “Federación Nacional de Mujeres Libres” en plena Guerra Civil (1937), un período no que chegou a ter máis de 20.000 afiliadas e 170 Seccións locais por toda a zona republicana ata o final da contenda.

A pesar do breve paso de Federica Montseny polo goberno de Largo Caballero como Ministra de Sanidade e de Amparo Poch como Directora Xeral de Asistencia Social, foron quen de poñer en marcha ambiciosos proxectos para mellorar a vida das mulleres: unha avanzada lei do aborto, “Hogares Infantiles” que permitían o traballo das nais, comedores para embarazadas, igualdade salarial, coeducación, amor libre…e os chamados “Liberatorios de Prostitución”.

“La empresa más urgente a realizar en la nueva estructura social es la de suprimir la prostitución”, con estas palabras iniciaba o nº5 da revista, un chamamento a todas as organizacións femininas, sindicatos, partidos e sociedade en xeral, para colaborar con entusiasmo emancipador nesa empresa. E continuaban dicindo: “No podemos pensar en ningún tipo de justicia mientras quede en pie la mayor de las esclavitudes“. Escravitude, segundo elas, provocada polo “casto noviazgo”, a “sana lactancia”, os “balbuceos sexuales de adolescentes de familias cristianas” ou as “canas al aire de honrados padres de familia”. Máis adiante, engadían: “Ninguna farsa más de ligas y discursos contra la trata de blancas…No más sombríos conventos de arrepentidas”. Fronte a estas miserentas alternativas, a decidida proposta de “Mujeres Libres” para suprimir a prostitución consistía en: “Investigación y tratamiento médico-psiquiátrico. Curación psicológica y formación ética. Orientación y capacitación profesional. Ayuda moral y material“.

Para levar adiante os “Liberatorios de Prostitución”, impulsaron locais axeitados para atender ás mulleres dispostas a dar este paso. Compre apuntar que, debido á guerra e para poder subsistir, aumentara a prostitución pola perda dos precarios traballos que moitas mulleres viñan desempeñando, de limpadoras e coidadoras nas casas de familias burguesas ou en negocios en devalo (perruqueiras, modistas, bordadoras…).

Ao cabo, as libertarias consideraban que nin a prohibición policial, nin a regulamentación porían fin ao comercio sexual; polo tanto, o camiño sería a educación e a capacitación das mulleres para poder desenvolver un traballo en condicións de igualdade cos homes e poder sumarse así á loita sindical no vieiro da revolución social. En conclusión, só a independencia económica daría a liberdade necesaria para acadar os demais dereitos das persoas e dos pobos.

Tamén se pode ler o artigo premendo no seguinte enlace: 

Unha alternativa libertaria á prostitución

 

8 de xuño: día dos océanos

Estándar

Un día para lembrar a varias pioneiras no estudo do océano.

Jeanne Baret (1ª muller que deu a volta ao mundo)

Jeanne Villepreux (inventou os acuarios para investigar a fauna mariña)

Maude Jane Delap (bióloga que estudou medusas e cautividade)

Jimena Quirós (primeira oceanógrafa española)

Anita Conti (estudou os impactos da pesca industrial)

Mary Sears (comandante que dirixiu unha unidade de mariña)

Ángeles Alvariño (oceanógrafa galega)

Marie Tharp (cartografiou o fondo dos océanos)

Eugenie Clark (e o estudo das quenllas)

Sylvia Earle (activista en defensa dos océanos)

Os direitos das mulheres em Marrocos: umha luita que avança

Estándar

Novamente Lola Varela publica outro artigo no xornal “Galiza livre”, na súa versión dixital.

Desta vola o seu esforzo e traballo de investigación centrase nas mulleres marroquís, na súa loita pola igualdade e os seus dereitos.

O artigo orixinal pode atoparse no seguinte enlace: Os dereitos das mulleres en Marrocos

Os direitos das mulheres em Marrocos: umha luita que avança 

Há uns anos, trabalhando em Marrocos, conhecim a Khadija Riady, a primeira mulher presidenta da AMDH (Asociaçom Marroquina de Dereitos Humanos) e hoje coordenadora da Marcha Mundial das Mulheres no Maghreb. Assistim a umha conferência sua sobre a situaçom actual das mulheres em Marrocos, que me achegou umha complexa e poliédrica visom de conjunto, fora de posturas maniqueas e de manidos estereotipes.

Comecemos por falar de Al Moudawana ou chamado Código de família, escrito no S. VIII por um Imám da cidade de Medina (Arábia Saudi), onde recolhe os comentários feitos a umha colecçom de ditos do profeta Maomé sobre o matrimónio, a poligamia, a herdança ou a custodia das crianças. Este Código, promulgado e aplicado após a independência de Marrocos (1956), vem sendo o único texto legislativo do país baseado na religiom islâmica; as demais normas legais, que fixam as normas de conduta das mulheres, tenhem umha base laica de grande influência francesa. Estamos, já que logo, diante dum texto com grandes eivas no tocante à igualdade de direitos cos homes e claramente discriminatório.

A pesares de viver num estado de submetimento grande, sabemos de mulheres que desde há séculos se rebelárom diante desta situaçom. Porém, só será a partir dos anos 70 quando podamos falar dum movimento feminista amplo e diverso, quer desde posiçons ateas e de esquerda, quer a partir de novas formulaçons vinculadas ao islamismo popular. Por isso nom é de estranhar que, mália as dificuldades, houvesse avances como o feito de que Marrocos ratificasse (1993) com algumhas reservas a “Convençom para a eliminaçom de todas as formas de discriminaçom contra a mulher” (CEDAW), ou que o Parlamento marroquino aprovasse (2004) e o rei Mohamed VI, máxima autoridade civil e religiosa, dera o seu consentimento a importantes reformas do devandito Código Al Moudawana, melhorando e ampliando alguns direitos das mulheres. Falamos, por exemplo, da corresponsabilidade diante dos assuntos familiares, do fim da obediência da mulher ao homem, da nom necessidade dum tutor para poder contrair matrimonio, da autorizaçom de casamentos com pessoas nom muçulmanas, de nom casar antes dos 18 anos, de nom poder ser repudiada sem a autorizaçom dum juíz, de presentar demanda de divórcio ao igual que os homens, de ter direito a umha vivenda e a pensom alimentar umha vez divorciada e com crianças ao seu cargo, etc.

Nom obstante, a resistência a estes avances segue a ser forte: uns 40.000 casamentos ao ano (o 10% do total) som realizadas com menores de 18 anos, sobre todo nas zonas rurais; na prática, nom está garantido o direito a casar com umha pessoa nom muçulmana; a tutela das crianças segue a ser maioritariamente concedida aos pais; a poligamia nom está abolida, simplesmente limitada à “autorizaçom da mulher” e sempre que o homem tenha recursos para manter varias famílias; as mulheres seguem a herdar a metade que os homens; a corresponsabilidade das obrigas familiares nom está sendo efetiva, etc.

No Código Penal a norma também atenta contra os direitos das mulheres e contra a igualdade, quando a sançom por violaçom depende de se a mulher está casada ou nom, ou de se ainda é virgem. O aborto é ilegal e nom está permitido nengum suposto, nem por violaçom, nem por incesto. Ademais, as relaçons consentidas fora do matrimónio estám penalizadas com um ano de cárcere e, no caso de homosexualidade, com até três anos.

Quanto à situaçom laboral, na teoria nom se pode discriminar por questom de género e existem direitos específicos para as mulheres como os permissos de maternidade e a condena do acosso laboral, mas na prática só umha pequena percentagem de empresários (um 15%) respeitam estas leis.

As cifras que nos dam a conhecer a realidade socio-política do Reino alaouita, falam por si sós sobre a situaçom das mulheres: mais dum 50% de analfabetismo feminino e um 70% no rural; mais do 60% das mulheres sofrérom algum tipo de violência sexual e só denunciam um 10% delas; a taxa de atividade laboral feminina nom chega ao 30%, quando em Europa é dum 50%; a taxa de mortalidade nos partos é de 127/100.000 mulheres; mais de 60.000 raparigas menores de 18 anos trabalham de domésticas nas casas; em Marrocos registam-se de 500 a 800 de abortos e umha média de 24 bebés abandonados cada dia….

A pesar de que com todos estes dados semelha que os direitos e liberdades das mulheres em Marrocos sejam inexistentes, algo está mudando cara a umha sociedade mais igualitária; algo que vem de atrás e que co passo do tempo e com mais apoios, deverá-se enfrentar a um futuro incerto, mas com perspetivas de melhora tais como debruçar-se no ensino e formar a gente moça dum jeito verdadeiramente coeducativo; dar prioridade à questom de género em todos os âmbitos da vida social e política; procurar a colaboraçom dum segmento de homens progressistas para ampliar as liberdades públicas e atingir canles de participaçom para a sociedade civil….

Mulheres com gram presença na esfera pública como a escritora Fatima Mernissi, falecida em 2015, Leila Slimani, premio Goncourt 2017, valedora da liberdade sexual das mulheres, ou Ibtissam Lachgar defensora dos direitos LGTB; coletivos como Associatiom Démocratique des Femmes du MarrocForum de Femmes au Rif; ou 100% Mamans, que oferece ajuda e formaçom a nais solteiras, a carom doutras vozes ou entidades, formam parte dum clamor a prol dos direitos das mulheres que percorre as ruas de Marrocos nos últimos anos, apoiado por amplas capas da populaçom. Mália que todo transcorre dum jeito mais lento do que tod@s quigéssemos.

 

 

 

 

 

 

 

 

Feminismo marroquino: fé de vida

Estándar

Novamente en “Nós Diario” aparece publicado un artigo de Lola Varela onde descubre novas referentes femininas do mundo árabe, froito da súa estadía de seis anos en Marrocos.

Nesta ocasión o título é:

Feminismo marroquino: fé de vida 

“Desde a mítica Al-Kahina, raíña e guerreira bereber que combateu a expansión arabo- islámica polo Maghreb no s. VII, ata Zohra Koubia, presidenta arestora de “Forum de Femmes au Rif”, principal organización de mulleres no norte de África, existe unha longa traxectoria de mulleres activistas pola democracia, contra as guerras coloniais e a prol dos seus dereitos.

Raíñas como Subh e Zaynab al-Nafzawiyya son lembradas na historia do Maghreb pola súa valentía e intelixencia; houbo grandes poetas na Corte de Granada tal que Nazhum bint al-Quila´i e Hafsa ar-Rakuniyya e tamén embaixadoras diante de reinos europeos como Oum el-Ez Ettaba ou Dawiya, correndo o s. XVIII. Caso especial, que aínda arrepía lembrar, é o da poeta e cantante Kharboucha, que animou as loitas dos Oulad Zayb (tribo da zona de Safi) contra a tiranía do Makhzen, o poder central, a fins do s. XIX. Detida e torturada ata a morte, os seus cantos non coñeceron fronteiras e a súa vida inspirou artistas marroquinos, que levaron o seu combate á literatura, o cine e ao teatro.

Ás veces, os poemas eran verdadeiras arengas contra o colonialismo francés ou español, caso da poeta e cantante analfabeta Taougrat Oult Aïssa, verdadeira líder popular dunha aldea do Medio Atlas que, nas súas creacións, chama as mulleres a combater a carón dos homes contra o exército invasor. Algo semellante acontece con Miririda N´aït Atiq, nacida en Tassaout (sur de Marrocos) no abrente do s. XX: poeta, cantante e feminista iletrada, que ergue a súa voz contra as estruturas patriarcais. Os seus poemas, publicados en Francia no ano 1959, así como o seu devalar vital (exerceu a prostitución para non ter que casar) son actos subversivos que rexeitan todo tipo de poder e de autoridade.

Unha das pioneiras do movemento feminista moderno foi Malika al-Fassi, única muller que asinou o Manifesto da Independencia entregado ás autoridades francesas en 1944, no medio de 66 sinaturas masculinas. A súa posición como membro destacado na dirección do partido nacionalista L´Istiqlal, permitiulle loitar pola educación das mulleres en Marrocos e polo dereito ao voto feminino, conseguido no ano 1963.

Outra dona debruzada en conseguir o acceso ao ensino secundario e superior das súas compatriotas foi Touria Chaoui, primeira muller piloto no Maghreb, asasinada en 1956 con tan só 19 anos polo seu compromiso coa independencia do país e coa liberación das mulleres. Nunca foi clarexada a súa morte e podemos considerala unha das grandes esquecidas da Historia.

A chegada dos anos 70 e a morte da militante de esquerda e feminista Saïda Menebhi tras unha folga de fame no cárcere de Casablanca, temido centro de tortura, puxo de manifesto a loita das mulleres e a súa presenza na esfera política.

A partir deste intre vai agromar con máis forza o feminismo en Marrocos e as mulleres comezarán a esixir a paridade cos homes en todas as estruturas e polo tanto a ocupar postos de responsabilidade; este é o caso de Khadija Rhamiri que, formando parte da dirección da UMT (Union Marocaine du Travail) acadou a feminización do sindicato, incluíndo reivindicacións específicas da muller traballadora. Tamén de Hakima Chaoui, membro do Secretariado nacional da OMCT (Organisation Mondiale Contre La Torture) e poeta, ameazada e agredida en varias ocasións por membros de partidos islamistas polos seus textos en defensa dos dereitos das mulleres. Ao cabo, Khadija Ryadi, enxeñeira e funcionaria no Ministerio de Finanzas, foi a primeira muller en presidir a AMDH (Association Marocaine des Droits Humaines) e recibiu o Premio dos Dereitos Humanos da ONU no ano 2013.

E rematamos esta breve ollada ás combativas mulleres de Marrocos coa figura citada ao comezo: Zohra Koubia, fundadora (1998) do “Forum de Femmes” e membro da dirección da AMDH. Militante de esquerda moi activa en ambos os colectivos, defende que a confrontación contra o patriarcado leva de seu a loita contra os réximes autoritarios e que co avance do feminismo e a democratización da sociedade, poderá mudar a situación política do Reino alaouita. Para elas, todo o noso apoio.”

Tamén se pode ler neste enlace:

Feminismo marroquino

 

 

A DIVERSIDADE NAS NOSAS AULAS

Estándar
O pasado día 6 de marzo publicaba Lola Varela un novo artigo en Nós Diario e nesta ocasión o tema escollido é a diversidade afectivo-sexual e de xénero coa que convivimos nas nosas aulas e a importancia de saber abordala para que a escola sexa de certo inclusiva.
Podedes atopar o artigo no seguinte enlace ou lelo a continuación:

A diversidade nas nosas aulas

No outono de 2016, un diario de tiraxe estatal publicaba un artigo titulado O profesorado abre as portas do armario: “É unha responsabilidade co alumnado LGTBI”. Nel, dúas profesoras e un profesor contaban como deran a coñecer a súa homosexualidade no centro de ensino onde traballaban e, máis que nada, fixérono polo alumnado: “É moi duro medrar sen referentes, ser un ou unha adolescente LGTBI e non ter nada co que identificarte”, “os centros de ensino non están libres de machismo e homofobia e iso leva a ter medo ás reaccións das familias, do alumnado, aos insultos, ao acoso e aos prexuízos”. Ao fío do artigo, un ex-alumno meu publicaba en facebook o seguinte comentario: “Hai 20 anos cando eu estudaba no instituto tiven un par de profesores que xa traballaban sobre a identidade e a orientación sexual desde dous campos tan distintos como a filosofía e a lingua e literatura, sen pertencer ao colectivo LGTB. Facíano de dúas formas diferentes, pero de xeito tan normal que o que suscitaban era o debate…traballaban polo empoderamento de cada quen para descubrir, crear e presentar a súa identidade e orientación sexual, respectando a allea…”. E remataba dicindo: “Grazas pola vosa implicación como cidadás”. Daquela, comprendín a importancia das nosas actitudes nas aulas.

Hai pouco, asistín a unha xornada de formación organizada polo Concello de Pontevedra dentro do programa “Pinto e Maragota” sobre A diversidade sexual e de xénero nas aulas. Materia pendente?. Certamente, aínda é unha materia pendente e así ficou demostrado na enquisa LGTBIQA+ realizada nos centros de Secundaria en Pontevedra. O 20% do alumnado sitúase no colectivo LGTBIQA+, un 24% deste grupo recoñece ter sufrido algún tipo de agresión e o 20% sentirse excluído, nalgún intre, no eido educativo. Cando aínda un 60% do alumnado con diversidade sexual o de xénero ten medo a “saír do armario” e o 14% considera que o instituto non é lugar seguro, debemos preguntarnos que papel está a xogar o profesorado? Como é posible que case un 10% do alumnado considere que a transexualidade e a homosexualidade son enfermidades con remedio?.

Responderon á enquisa por volta de 900 persoas, das cales só 35 son profesores/as. É que non teñen interese pola diversidade? Non se consideran con formación para abordar estes temas? Non valoran a importancia de poder axudar ao desenvolvemento da identidade e a formación integral do seu alumnado? Nesa xornada, a pediatra Inés del

Río comezou e rematou a súa intervención convidándonos a “re-debuxar o xénero”; só deste xeito poderemos facer un mundo libre de exclusións. E para iso, primeiro compre ter sensibilidade dabondo para ver a dor na faciana do alumnado e logo, iso si, contar con recursos e apoio da Dirección do centro e da Administración.

Trátase de levar á práctica o que xa temos; velaí a Lei 2/2014 pola igualdade de trato e non discriminación LGTBI en Galicia, que no seu Título II, Capítulo V fala de medidas no ámbito da educación, e nos artigos 22 ao 26 recomenda a inclusión da realidade LGTBI nos plans de estudos, a realización de actividades para a prevención de comportamentos discriminatorios nos centros, a formación do persoal docente, a divulgación desa realidade entre as ANPA e actuacións para combater o acoso e facer visibles as diversidades. Tamén contamos cun Protocolo educativo para garantir a igualdade, a non discriminación e a liberdade de identidade de xénero (2016), onde se dan orientacións de como actuar nun centro desde a Dirección e o Dpto. de Orientación.

E para continuar formándonos podemos botar man dalgúns recursos que compartir co alumnado, quer o visionado de materiais moi didácticos como Dibujando el género, en castelá, catalán e inglés, quer de películas que recollen episodios reais como a estadounidense Boys don´t cry, ou alentar lecturas como os diferentes ensaios de Lucas Platero e, para xente máis nova, as novelas 22 segundos, ou Fóra do normal.

A diversidade é unha realidade tanxible na escola e deberíamos considerala un valor positivo; só así a escola será de certo inclusiva.

04/03/2020

Lola Varela

COEDUCACIÓN E PLANS DE IGUALDADE

Estándar

O día 28 de febreiro o alumnado do Ciclo Superior de Promoción de Igualdade de Xénero do CIFP A Xunqueira de Pontevedra asistíu a unha charla da profesora recentemente xubilada e experta en coeducación Lola Varela, invitada pola profesora dese centro Luisa Fernanda Aris.

IMG-20200306-WA0032
Con esta intervención pretendíase transmitir ás futuras promotoras e aos futuros promotores de Igualdade a importancia da coeducación ou educación en igualdade desde o comezo das etapas educativas e como para facer efectiva esta aprendizaxe é preciso botar man de ferramentas como dotarse dun bo Plan de Igualdade no centro de ensino.

IMG-20200306-WA0039
A elaboración deste Plan de Igualdade trae aparellado un fondo análise do centro e do seu funcionamento, co obxectivo de mudar actitudes e comportamentos machistas así como de evitar estereotipos de xénero e discriminacións.

Para ter a información completa desta intervención podedes ver o power point que resume o tratado ese día, no seguinte enlace:

COEDUCACIÓN E IGUALDADE

 

Mulleres no rural

Estándar

Novamente podemos ler un artigo de Lola Varela sobre a muller no rural galego publicado o 7 de xaneiro de 2020 no Xornal de Tabeirós-Terra de Montes, e tamén o podemos atopar no seguinte enlace:

Muller no rural

Muller no rural

Lola Varela

Imagem

Segundo a OCDE Galiza está considerada como zona “significativamente rural” (SR), xa que a maioría dos concellos teñen menos de 5.000 hab. Dos nosos 314 municipios, 263 responden a esta clasificación e neles vive algo máis do 30% da poboación. Poboación que arestora non acada os 2.700.000 hab. e da que o 52% somos mulleres. É dicir que estamos a falar da maior parte do noso territorio, o rural, e da maioría da nosa xente, as mulleres. Haberíase que preguntar que acontece entón para que a Administración, quer a do Estado, quer a galega, non invista onde e como debería de ser. Por que asistimos ano tras ano ao peche de explotacións agrogandeiras, á redución da superficie agraria útil e a un empeoramento da vida da poboación do rural, sinaladamente das mulleres?.
Se facemos un apresurado diagnóstico de xénero do que pode significar hoxe a vida no rural galego, atoparíamos: masculinización imperante en case todos os eidos, mercado laboral moi restritivo para as mulleres cun menor acceso a infraestruturas e servizos, persistencia dos roles de xénero a través da reprodución e mantemento do réxime patriarcal, subsidiaridade e xerarquización dos traballos e do papel social das mulleres, desfamiliarización agraria en aumento, precariedade no acceso ás novas tecnoloxías e diminución do transporte público…
Eu que vivo nunha pequena aldea da Terra de Montes con a penas 25 veciños e veciñas, podo dar fe destas e doutras eivas, sen que exista unha planificación axeitada e decidida por parte da Xunta para fixar e manter a poboación no ámbito rural, desenvolvendo as posibilidades que aínda temos e que non son poucas, dende as explotacións agrogandeiras ate unha silvicultura polivalente e respectuosa co medio; dende alternativas de ocio e turismo rural, ate o eido das enerxías renovables….
Faise moi difícil vivir e traballar no rural e máis aínda sendo muller. A falta de oferta formativa e as cativas posibilidades de emprego nun entorno conservador, aumentan o padecemento e alentan o maltrato de xénero: hai un maior número de vítimas que nas cidades (6 de cada 10 mulleres) e son máis silenciadas ao vivir en sitios pequenos onde toda a xente se coñece, a vergoña está moi presente na familia tradicional e o persoal de apoio e axuda nestes casos escasea ou non está debidamente formado. Ademais, a dependencia económica feminina das súas parellas é moi forte (apenas un 30% da afiliación ao Réxime Especial Agrario son mulleres e a maioría recibe unha pensión non contributiva) e as axudas da administración por violencia de xénero son moi cativas: 400 €/mes ao longo dun ano ou ano e medio.
E, dada a carencia de servizos sociocomunitarios no noso rural, se falamos de conciliación da vida familiar e laboral compre insistir en maior medida que no espazo urbano na corresponsabilidade asumida pola parella ou membros da familia, para compartir tarefas domésticas e coidados de crianzas, maiores e dependentes. Do contrario, é a muller quen debe asumir esta dura faena; así, 9 de cada 10 medidas de conciliación son solicitadas por mulleres, o 69% das persoas coidadoras son mulleres e o 75% das mulleres renuncian a súa vida social e familiar fronte un 25% de homes.
A pesar de todo, da falta de tempo, da ausencia de formación, da pouca visibilidade do seu traballo e das actitudes machistas imperantes no rural, cando as mulleres se xuntan e deciden implicarse para plantarlle cara á decadencia das comunidades pola diminución da veciñanza en aldeas e parroquias, a súa iniciativa non pasa desapercibida. Trátase de manter aqueles espazos e momentos de sociabilidade tan necesarios no rural, nos que a muller xoga un papel relevante. Isto foi o que aconteceu na miña parroquia de San Martiño de Figueroa coa festa de Santa Lucía, que celebramos a carón dunha fermosa capela do S XVIII; este ano, unha comisión formada só por mulleres recuperou a festividade a piques de desaparecer, demostrando deste xeito ser boas transmisoras duns valores comunitarios indispensables para manter a esperanza de mil primaveras máis para o noso rural.

  Docente xubilada, experta en coeducación e feminista
(Publicado no Nº 3 de Nós Diario o 04/01/2020)

20 de novembro: 50 aniversario dos dereitos da infancia

Estándar

O 20 de novembro de 1959, a Asamblea Xeral da ONU aprobou a Declaración Universal dos dereitos dos nenos e nenas. Este ano é o 50 aniversario desa aprobación.

Resultado de imagen de dereitos da infancia"

(Imaxe extraída de http://madenglishouse.eu/bitacora/?attachment_id=118)

Dez son eses dereitos, entre eles están:
– ter un nome e unha nacionalidade desde o seu nacemento
– gozar dos beneficios da seguridade social e reciban tratamento, educación e coidados especiais se os precisan
– crecer nun ambiente de afecto e seguridade
– recibir educación
– figurar entre as primeiras e os primeiros que reciban protección e socorro en casos de desastre
– recibir protección contra calquera forma de discriminación
– etc
A celebración da data permitirá falar de igualdade e rexeitar a desigualdade entre os sexos co gallo do coñecemento dos 10 dereitos.

Resultado de imagen de igualdas de niñas y niños"

Entrevista a Mercedes Oliveira

Estándar

No seguinte enlace atópase a entrevista, publicada no apartado de Sociedade en “Sermos Galiza” do 18/08/16, realizada a Mercedes Oliveira co título

“A violencia machista só se pode resolver se a ves”

dupla-entrevista

Así mesmo transcribimos dita entrevista realizada por Olalla Rodil:

Mercedes Oliveira Malvar é catedrática de Filosofía no Instituto Alexandre Bóveda de Vigo. A súa tese doutoral intitulouse “A educación afectivo-sexual na adolescencia. Epistemoloxía e didáctica dunha proposta (1997)” e leva anos a traballar na prevención da violencia machista entre a mocidade e na co- educación. Con motivo dos últimos dados feitos públicos pola Xunta, conversamos con ela.

Mercedes Oliveira.jpg

Antes mesmo de comezar a entrevista, Mercedes Oliveira subliña a falta de “conciencia social” a respeito da violencia machista como “o miolo da cuestión”. “Ese é o principal problema”, acrecenta. Leva anos a traballar con distintos sectores da poboación, principalmente mocidade, na sensibilización, e prevención da violencia contra as mulleres. Unha consecuencia da “cultura do patriarcado” que impón roles, prexuízos e estereotipos a elas mais tamén a eles.

A que se debe esa falta de conciencia social?
O que creo é que está normalizada a desigualdade, a violencia contra as mulleres,
o amor romántico, tanto para elas como para eles, ou mesmo a sexualidade mal entendida. Esa normalización lévanos a non reparar, a velo como algo habitual. Nese contexto, cando unha persoa se detén a falar ou a denunciar [a violencia machista] é tratada como unha pesada ou unha feminazi, mentres que se se tratase de calquera outro movemento sería o contrario.

E a nivel político?

A nivel político aínda que hai iniciativas moi interesantes, acontece o mesmo, pois non existe unha demanda social nen interese real (senón que máis ben molesta) nen dá votos. Cando se creou un Ministerio [de Igualdade] ou unha Secretaría Xeral, vimos que non teñen orzamento nen capacidade para incidir noutras instancias. É como se dixésemos “hai que facer algo” porque aí están as asasinadas e as denuncias, mais realmente non se fai nada. Só queda ben dicir que se fai. Este problema [a violencia machista] que se vive intensamente nas relacións de parella, ten que pasar ao espazo público. Se non, non se vai resolver.

As cifras reflicten un repunte da violencia contra as mulleres entre as xeracións máis novas, a que se debe?
É unha cuestión multifactorial, non hai unha soa causa mais a transmisión da identidade
a homes e mulleres continúa a ser diferentes e non só iso, senón opostas. Como dicía
o filósofo francés Foucault, existe un complot que vai desde a familia, os medios, a escola, a moral, a relixión, as tradicións.. para estabelecer unha ditadura na que se somete os individuos como muller e como home. As nenas teñen que ser riquiñas desde crianzas, gostar a todo o mundo e hoxe de maneira, diría eu, máis heavy porque para gostar teñen que ter un engadido: ser sexys. A hipersexualización das nenas desde cativas é necesaria para estaren no mercado.

Que idea de amor se transmite?
A do amor eterno através do candado como símbolo. O primeiro que hai que facer é desbloquear o amor.

E os homes?

En paralelo, os homes viven ese complot do que falaba Foucault da man da masculinidade hexemónica. Ser fortes, estar sempre dispostos, seguros de si propios e sen medo. É outra tiranía a que viven eles forxando unha carauta coa que reprimen o plano emocional e sentimental, pois se o amosan son débiles. Esa masculinidade ten efectos secundarios até na saúde. A esperanza de vida dos homes é menor tamén por un impacto de xénero, porque a súa masculinidade está vencellada ao risco, son reticentes a ir ao médico, a facer tratamentos e sempre dependen doutra persoa, xeralmente a nai ou a esposa. Coidarse é moi pouco masculino. Temos que entender que o machismo os prexudica tamén a eles. Estamos a vivir dous mundos en paralelo que non se xuntan pois, malia ler, ver e escoitar as mesmas cousas, as mensaxes son diferentes para elas e para eles.

O feminismo está concibido como algo negativo?

Asóciase con algo molesto e isto é consecuencia da cultura patriarcal que se encarga de venderse a si propia e de desprestixiar todo aquilo que a fai abanear. Aínda así son optimista porque cando se traballa coa mocidade percíbense mudanzas brutais. Unha vez pos os lentes lilás non podes deixar de ver a desigualdade.

Non se está a educar en igualdade?

Levo moitos anos a traballar nisto e non se educa nada. Todos os anos fago un programa de educación emocional co meu alumnado que desenvolvo durante todo o curso e durante 30 anos preparei material didáctico para o profesorado, din charlas, e podo dicir que o profesorado non está formado. Isto, xunto coa presión do importante por parte das familias, torna todo moi difícil. Se tivésemos conciencia disto, de que é máis importanteW

para as nosas fillas e alumnas defenderse perante a violencia que as matemáticas, outro galo cantaría.

Que se debería facer?

Todo o que se está a facer
até o de agora é anecdótico, por exemplo, a asignatura de libre configuración que vén
de aprobar a Xunta en materia de xénero, son iniciativas de portada de xornal, pois en todas as titulacións vencelladas ao ensino, por exemplo, Maxisterio, Pedagoxía, non hai ningunha materia de igualdade.

Debería ser unha cuestión que estiver presente en todos os graos de formación, porque se non formamos o persoal en igualdade, é imposíbel. E que acontece
no xornalismo, na sanidade ou no sistema xudicial? Exactamente o mesmo. Fixen un traballo durante o goberno bipartito chamado “Estás pola solución?” composto por recursos didácticos para a abordaxe da violencia de xénero no ámbito sanitario. A violencia machista só se pode resolver se a ves e, para vela, hai que estar entrenado. No marco desde traballo, soubemos que 1 de cada 3 mulleres que agardan nunha consulta de Atención Primaria son maltratadas, mais non porque estean alí como tal, senón que presentan un cadro de síntomas derivado da situación de maltrato. Estrés, dor, contracturas, nervios… se o persoal sanitario non o ve, esas mulleres seguirán a ser maltratadas e debemos ter en conta que todas as mulleres, de todas as idades, pasan pola consulta.

Dados

Primeiro trimestre

A Secretaría Xeral de Igualdade deu conta das estatísticas relativas á violencia machista no primeiro trimestre do ano. No informe elaborado pola Xunta de Galiza recóllense as cifras de denuncias presentadas no noso país durante os tres primeiros meses de 2016, de acordo coa información publicada polo Consello Xeral do Poder Xudicial. Neste senso, rexistráronse 1.355 denuncias, o que supón 60 máis que no mesmo período do ano anterior. Por Audiencias Provinciais foron A Coruña (546) e Pontevedra (530) onde máis denuncias se presentaron fronte a Ourense (144) e Lugo (135).

Desde o goberno galego atribúen esta diferenza á cifra de poboación, maior no eixo Atlántico, porén, cómpre lembrar que a faixa interior do país fica deserta en moitos puntos de servizos como os Centros de Información para Mulleres (CIM). Así non existe ningún destes organismos nas comarcas da Fonsagrada, Ancares e Meira. Aliás, na comarca de Quiroga só hai un para un territorio que abrangue tres concellos (Folgoso do Courel, Quiroga e Ribas de Sil) e 581 quilómetros cadrados. Tamén se incrementaron o número

de ordes de protección e de afastamento concretamente 81 máis que no ano anterior alcanzando as 420. No noso país, rexistrouse, de acordo coas cifras oficiais recoñecidas pola administración, un asasinato machista en 2016 o de Ana Gómez no mes de febreiro en Becerreá. Porén, mantense aberta a investigación a respeito do asasinato de Tatiana Vázquez en Lugo e o de Rosa R.R en Porto do Son.

AS CIFRAS DE 2016

28ASASINADAS. Das 28 mulleres asasinadas no Estado español por violencia machista en 2016, case a metade (12) presentaran denuncia

112 DENUNCIAS Á SEMANA. No primeiro trimestre de 2016 presentáronse na Galiza 1.355 denuncias por violencia machista, o que supón 451 ao mes e 112 á semana.

O MITO DAS DENUNCIAS FALSAS. Apenas o 0,4% das denuncias presentadas son, segundo o Consello Xeral do Poder Xudicial, falsas.

MENOR PORCENTAXE DE CONDENAS. No primeiro trimestre de 2016 dos procesos xudiciais iniciados foron sobreseídos 960, a maior parte deles (820) “por non resultar xustificada a perpetración do delito”. Isto supón o 60,7% de taxa de sobreseímento (provisional), o que sitúa Galiza como o primeiro territorio do Estado español onde máis casos se fechan e o terceiro nos que menor é a porcentaxe de sentenzas condenatorias ( 7,8%)