Tag Archives: Sexualidade

SEX_WebSerie. Un xeito de facer Educación Sexual

Estándar

En SOGASEX (Sociedade Galega de Sexoloxía) atópase unha webserie de, polo de agora, 6 vídeos sobre educación sexual para adolescentes. (Podedes ter máis información premendo no nome da Sociedade).

S.E.X. está producida pola produtora creativa “Illa Bufarda” en colaboración e co asesoramento da asociación ASEIA (Asociación para a Saúde Emocional na Infancia e na Adolescencia) especializada na atención integral en saúde emocional e mental comunitaria de nenas e nenos, adolescentes e as súas familias.

Está avalada por SOGASEX e apoiada pola Fundación PAIDEIA.

A webserie foi realizada entre outubro do 2019 e marzo do 2020.

Recibiu o Premio “Luisa Villalata 2019”, outorgado pola Deputación a Coruña.

Interpretados por Noelia Liñares Mayo, Ángel Calo e Iria Freire.

Para visualizar os vídeos preme nesta ligazón: Sex_WebSerie.

Cibersexo e violencia de xénero

Estándar

Hoxe é moi necesario falar co noso alumnado e nas nosas casas coas fillas e fillos desta nova forma de relación que é o Cibersexo, así como coñecer prácticas como Sexting, Sextorsión ou Sexpreading. Onde comeza a violencia e o que pode ser delito é do que tratan os dous vídeos que están a continuación, realizados grazas as axudas do Pacto de Estado contra a violencia de xénero.

Centro de información á muller CIM de Andújar (Jaén)

Neste enlace podes acceder ao vídeo https://www.youtube.com/watch?v=FTJrsghGlkQ&t=47s

Grupo de Desenvolvemento Rural GDR Salnés-Ulla-Umia

Neste enlace podes acceder ao vídeo https://www.youtube.com/watch?v=vkQA9fxGMDY

Para completar esta información pode ser moi útil e clarificadora a Escaleira cíclica da violencia de xénero elaborada pola profesora e experta en coeducación Carmen Ruíz Repullo.

Tus hijos ven porno. ¿Qué vas a hacer?

Estándar

José Luis García, educador sexual: “Prohibir el porno es un error. Lo que tenemos que hacer es capacitar a los adolescentes para que sean críticos”

Tus hijos ven porno. ¿Qué vas a hacer? Neste libro, o primeiro dunha serie de catro, o seu autor, Jose Luís García, psicólogo clínico e sexólogo, analiza o papel das familias e do profesorado para contrarrestar os modelos de sexualidade que lle chega á mocidade coa pornografía.

Os datos da fiscalía do estado confirman un aumento do 40% de delitos sexuais de menores contra menores.

En Twitter hai porno, directamente, e en Instagram e Facebook se queres, de forma indirecta tamén podes atopalo. Ademais, están plataformas como Only Fans ou semellantes onde moitas adolescentes practican prostitución encuberta.

Estamos diante dunha xeración de “nenas e nenos pornográficos” que precisan urxentemente dunha Educación sexual rigurosa, científica, igualitaria e non moralizante.

Para coñecer mellor as opinións e algúns dos datos aportados neste libro, podedes ler neste enlace unha boa e completa entrevista co autor do libro. https://www.eldiario.es/nidos/jose-luis-garcia-psicologo-educador-sexual-rasgos-adiccion-porno-son-necesitas-consumirlo-frecuencia-buscar-videos-violentos_128_7196658.html

Conversas con…Jose Manuel Viñas Leiro “Anticoncepción nas mulleres”

Estándar

Espazo para xerar coñecemento en SoGaSex a Sociedade Galega de Sexoloxía a través do diálogo,

a entrevista, o debate e a reflexión.

Anticoncepción nas mulleres

Hoxe compartimos a entrevista sobre Anticoncepción nas mulleres, realizada polas nosas socias e docentes, Lola Varela e Luisa Fernanda Arís ao especialista en Xinecoloxía e Obstetricia, Dr. Jose Manuel Viñas Leiro. Agradecemos a súa colaboración con Sogasex e esperamos que sexa de voso interese esta interesante conversa.

O control e planificación da maternidade permítenlle á muller gozar dunha vida sexual completa e placentera, e sen riscos de embarazos non desexados. Isto veu supoñer un gran adianto no desenvolvemento e conformación do feito de ser muller.

Se queredes seguir a entrevista desde a páxina de SoGaSex aquí tedes o enlace https://sogasex.es/di%25252525c3%25252525a1logos-con….html

Conversas con…Chis Oliveira. “Educación sexual”

Estándar

Espazo para xerar coñecemento en SoGaSex a Sociedade Galega de Sexoloxía a través do diálogo,

a entrevista, o debate e a reflexión.

A Educación sexual na aula

Hoxe compartimos a entrevista Educación Sexual na Aula, realizada polas nosas socias e docentes, Lola Varela e Luisa Fernanda Arís a Chis Oliveira, catedrática de Filosofía, escritora e especialista en Educación Sexual. Agradecemos a súa colaboración con Sogasex e esperamos que sexa de voso interese esta interesante conversa.

Se queredes seguir a entrevista desde a páxina de SoGaSex aquí tedes o enlace https://sogasex.es/di%25252525c3%25252525a1logos-con….html

Apúntate ao bo trato!

Estándar

A Xunta de Galiza, a través de quérote+ publica “A erótica do bo trato e o bo trato na erótica“, unha sinxela proposta para experimentar encontros eróticos saúdables e satisfactorios.

Pódense atopar orientacións sobre o que se pode facer tanto a nivel persoal como relacional, e 6 ingredentes para un encontro erótico de bo trato (desexo sexual mutuo, consentimento mutuo, respecto ás diversidades, comunicación, bo trato e asesoramento)

O bo trato consiste en aceptarnos, valorarnos e respectarnos, confiar e crer nas propias habilidades, no que verdadeiramente queremos, en resumo: ben tratarnos! Se o conseguimos, temos o camiño feito para poder construír relacións de bo trato!

Polo tanto, apúntate ao bo trato!!!

Nos seguintes enlaces tes todo o folleto:

Para más información preme en: http://xuventude.xunta.es/querote-mais

A SAÚDE SEXUAL IMPORTA

Estándar

Neste novo artigo Lola Varela comenta e insiste na importancia dunha educación sexual científica e non moralista e reclama que a sanidade pública asuma a saúde sexual como unha parte máis dos seus servizos.

                    ANDROLOXÍA: A SAÚDE SEXUAL IMPORTA

                                                                                   Lola Varela

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       No preámbulo da constitución (1946) da Organización Mundial da Saúde (OMS), figura a definición de saúde como “un estado de completo benestar físico, mental e social, e non só a ausencia de afeccións ou enfermidades”. É dicir a saúde consiste nun coidado xeral do estado das persoas. Semella que para os e as responsables do SERGAS e, máis en concreto, para algúns dos xerentes dos Complexos Hospitalarios das sete grandes cidades galegas, este concepto de saúde non é para ter en conta ou iso é o que transmiten as súas decisións sobre as necesidades que presentan algúns doentes da sanidade pública.

Logo de vinte e cinco anos, ven de pechar a consulta de Androloxía no Complexo Hospitalario de Pontevedra (CHOP), aproveitando as “necesidades do servizo” xeradas polo COVID-19, a redución de persoal no verán e a xubilación do especialista en Uroloxía e Androloxía que conseguira comezar este servizo tan necesario no ano 1995, grazas á colaboración dalgúns colegas urólogos e xinecólogos.

A Androloxía é a parte da medicina encargada do estudo, exploración e investigación de calquera aspecto relacionado coa saúde sexual e reprodutiva masculina. Esta disciplina atende, entre outras doenzas: a disfunción eréctil que poden padecer os homes a partir dos 55 anos e tamén moitos xoves vítimas do uso da pornografía e do consumo excesivo de alcohol; a exaculación precoz, presente en moitos mozos nos períodos de aprendizaxe sexual; os trastornos do desexo causados, con certa frecuencia, polas situacións que se padecen en tempos de crise económica, ou a infertilidade.

Estas enfermidades foron, de sempre, pouco e mal diagnosticadas nos servizos de Uroloxía, debruzados en doenzas “máis importantes”, segundo se dicía, ata os anos 80 nos que se crean a Asociación Española de Andrología e a Federación Española de Sociedades de Sexología. Desde entón, xurdiron as consultas desta especialidade na maioría dos centros sanitarios das grandes cidades españolas, agás en Galicia pois só se crearon en A Coruña (con boa dedicación e prestixio), Pontevedra (con moitos atrancos) e Vigo (nun centro concertado). As unidades hospitalarias de Galicia, Asturias e Castela-León, as menos preocupadas neste tema, teñen como referente un centro sobresaínte como é o Hospital Universitario 12 de Octubre de Madrid; así mesmo é salientable o labor realizado pola Fundació Puigvert en Barcelona, único centro que proporciona a titulación en Androloxía, ou os avances do Hospital  Regional de Málaga, onde se creou a primeira unidade de reasignación de sexo. Existen hospitais españois que poden competir perfectamente cos seus homónimos en Europa; non así en Galicia, onde con case cen urólogos e urólogas, só contamos a penas con cinco especialistas en Androloxía. Porén, os congresos anuais da Sociedade Europea de Medicina Sexual, domiciliada en Yorkshire (Inglaterra), contan cunha asistencia de máis de tres mil especialistas de Uroloxía, Sexoloxía ou Psicoloxía, e son un referente e unha chamada de atención da importancia que deberíamos darlle á saúde sexual das persoas. 

Os casos devanditos que son tratados nas consultas de Androloxía, son máis frecuentes do que poidamos pensar, pois en moitos casos proceden de enfermidades asociadas como diabetes, trastornos cardio-circulatorios, hipertensión ou enfermidades mentais, e afectan de xeito importante á vida dos doentes e das súas familias; daquela, estas doenzas adoitan ter un tratamento combinado de fármacos, con atención psicolóxica e sexolóxica.

Acudir a unha consulta de Androloxía comeza a ser algo normalizado e falar de sexualidade tamén o é a cada máis; velaí o feito de que un día á semana no CHOP de Pontevedra, chegaba a pouco para atender todos os casos. Outro avance significativo, foi a presenza cada vez máis frecuente dos dous membros da parella na devandita consulta.

En palabras do sexólogo navarro Jose Luis García: “A consulta clínica é a proba máis evidente da ausencia dunha educación sexual científica nas escolas e nas familias. O sexo provoca dor e sufrimento, cando se aborda de maneira pouco adecuada”.

                                                                         21de outubro de 2020

Publicado en NÓS Diario 29 de outubro de 2020 https://www.nosdiario.gal/opinion/lola-varela/androloxia-saude-sexual-importa/20201028103941107797.html

LIBERDADE OU ESCRAVITUDE?

Estándar

Imaxes para comentar co alumnado de Secundaria, Bacharelato ou Formación Profesional.

Estamos nunha sociedade dominada polo Neoliberalismo onde todo vale, todo se pode mercar e vender e todo está ben se para min vale; ademais o individualismo ten asoballada á solidariedade e o camiño da igualdade de mulleres e homes está cheo de atrancos que deberíamos descubrir entre todas e todos.

Muller e interrupción do embarazo: un transo en soidade

Estándar

Un novo artigo de Lola Varela, publicado en NÓS Diario o 29 de setembro de 2020. Nesta ocasión a autora reflexiona sobre a soidade na que se atopan as mulleres diante dunha decisión tan difícil e dolorosa como é a interrupción dun embarazo. Un tema moi delicado e pouco asumido aínda na práctica pola nosa sociedade.

    MULLER E INTERRUPCIÓN DO EMBARAZO: UN TRANSO EN SOIDADE

Hai pouco lin a intensa novela do escritor sueco Henning Mankell Daisy Sisters, na que amosa a vida de diferentes mulleres traballadoras na Suecia da segunda metade do S XX; mulleres que toman as súas decisións condicionadas polo poder que exercen sobre elas os homes, e así mesmo polo que lles supón quedar embarazadas e ter un bebé. Elas, pertencentes a tres xeracións da mesma familia, enfrontaranse de xeito distinto ao mesmo problema: unha crianza non desexada, sendo novas e solteiras. A soidade foi a súa principal compañeira nese transo, como tamén o foi para moitas mulleres galegas e do resto do Estado antes de ser aprobada, tras teimuda loita feminista, a Ley Orgánica 9/1985 que reformaba o artigo 417 bis do Código Penal, polo que o aborto deixaba de ser un delito (con penas de cárcere de ata 14 anos para o persoal médico e 8 para as mulleres) tan só en tres supostos, pero que unha parte da clase médica soubo xestionar con flexibilidade. Non obstante, aínda houbo que agardar para que, na práctica, fose despenalizado o aborto coa aprobación da Ley Orgánica 2/2010 de salud sexual y reproductiva y de la interrupción voluntaria del embarazo.

Na actualidade, as mulleres non temos que xustificar a decisión de abortar pero si acudir aos Centros de Organización Familiar, onde se facilita información sobre a lexislación, o procedemento e, sobre todo, onde as mulleres podemos verbalizar e partillar con algunha persoa especializada os nosos temores e inquedanzas cando non temos con quen facelo. Iso acontecía coas mulleres da miña xeración, entre os anos 1970 e 1980, decote á procura dun lugar clandestino onde abortar ou facendo recollida solidaria de cartos, unhas 30.000 pts, para poder acudir ás agachadas a algunha das “clínicas” que existían en Porto, Lisboa ou Londres.

Desde a aprobación da devandita Ley Orgánica e a legalización da píldora do “día despois” no 2009, o número de abortos foi en diminución. Segundo datos do SERGAS en Galicia realízanse algo máis de 3.000 interrupcións voluntarias de embarazo ao ano, cando na década anterior superaban as 4.000; en España, o Ministerio de Sanidad informa duns 96.000 casos, fronte aos 118.000 do ano 2011. Estas intervencións seguen a ser realizadas, na súa case totalidade (o 90%), en centros privados e non dentro da sanidade pública. O motivo? Entre outros, a obxección de conciencia do persoal médico e o de ser unha actividade sen prestixio nas carreiras profesionais. Ademais, hai unha grave desigualdade territorial (en 8 provincias non se realizaron abortos en 30 anos) que obriga a moitas mulleres a se desprazar de xeito innecesario. Segundo a opinión dalgúns profesionais, habería que fomentar o aborto con medicamentos, algo frecuente en países como Portugal, Francia, Escocia ou Finlandia, co cal ate as 9 semanas as mulleres poderían interromper o embarazo estando no entorno familiar ou con persoas achegadas, facilitando así a superación dun episodio doloroso e triste.

 É certo que están a  desaparecer as situacións traumáticas que, noutrora e diante dun aborto, vivimos as mulleres quer polo rexeitamento social e familiar, polas consecuencias legais, polo medo  e, nalgún caso, polas crenzas relixiosas. Mais agora, padecemos pola frustración de ter que tomar unha decisión decote motivada pola precaria situación económica na que se atopan moitas mulleres, primeiro motivo declarado entre as que abortan, seguido do temor a perder o traballo, das dificultades para continuar os estudos ou unha situación inestable na parella.

 A capacidade para decidir libremente sobre a nosa descendencia é unha conquista recente, mais tamén compre tomar conciencia das eivas da referida Ley 2/2010; por exemplo, contempla someternos a un período de “reflexión” de tres días, logo de recibir un “manual informativo” elaborado por cada Comunidade Autónoma. Esta obriga, alenta outra volta desigualdades territoriais, agravios comparativos con outras intervencións que non precisan de días de reflexión e cuestiona a capacidade ética da muller para decidir en todo momento sobre o seu corpo.

U-la autonomía das mulleres?.

                                                                                              Lola Varela

                                                                                   19 de setembro de 2020

Podedes ver a publicación orixinal do artigo no seguinte enlace https://www.nosdiario.gal/opinion/lola-varela/muller-interrupcion-do-embarazo-transo-soidade/20200924092327105550.html

RELACIÓNS IGUALITARIAS PARA UNHA BOA SAÚDE SEXUAL

Estándar
Seguindo coa teima de defender ás mulleres, aí vai un novo artigo de Lola Varela publicado o día 27 de agosto en NÓS Diario
Agardando que sexa de interese e anime á reflexión para seguir mellorando en igualdade entre todas e todos.
Pensamos que o ámbito da sanidade e o da educación teñen moito que mudar aínda neste eido tan fundamental na vida das persoas.

             SAÚDE SEXUAL E RESPONSABILIDADE COMPARTIDA

A sexualidade e a reprodución son dúas esferas que están intimamente vinculadas á dignidade e ao libre desenvolvemento das persoas, determinan o estado de saúde e o grao de benestar individual e social de mulleres e homes, e son obxecto de protección a través dos dereitos humanos fundamentais recoñecidos pola comunidade internacional; no caso español, son tratados na Ley Orgánica 2/2010 de salud sexual y reproductiva y de la interrupción voluntaria del embarazo.

Para unha boa saúde sexual e reprodutiva precisamos relacións igualitarias entre mulleres e homes, baseadas no respecto, no consentimento mutuo e na responsabilidade compartida. Iso implica que as persoas decidan sobre o método anticonceptivo máis acaído ás súas necesidades, coa información e o asesoramento axeitado. Así mesmo, se debería incorporar ao currículo escolar unha educación sexual exenta de prexuízos e de estereotipos sexistas, non moralizante e apoiada en coñecementos científicos. Por último, son indispensables servizos socio-sanitarios públicos de calidade nos que se preste unha atención integral en saúde sexual e reprodutiva, que cumpran o criterio de universalidade no acceso. Porén, a realidade é outra: non se imparte educación sexual nas escolas e na sanidade pública, onde non sempre se asesora coa debida información actualizada e con visión de xénero, tampouco se cobren os gastos de todos os métodos anticonceptivos. Pero a maior eiva está, ao meu parecer, na ausencia de relacións igualitarias entre mulleres e homes, feito que leva de seu a falta de responsabilidade compartida no control da natalidade.

Algo desta preocupación feminina e desa despreocupación masculina, está máis presente do desexable nas relacións adultas e na sociedade en xeral. As mulleres son as que pasan maior angustia por posibles embarazos, as que teiman no uso do preservativo, as que sofren os efectos secundarios dos anticonceptivos hormonais, as que, no caso de embarazos non desexados deben decidir abortar, e unha longa lista de etcéteras relacionadas coa reprodución e a saúde.

A poboación masculina heterosexual debería, como primeiro paso, asumir que a metade da responsabilidade con respecto á contracepción é súa e que ademais dos preservativos existen outros métodos fiables como a vasectomía, unha sinxela intervención cirúrxica que, realizada con anestesia local, consiste na ligadura dos deferentes para evitar a saída dos espermatozoides que causan o embarazo. A vasectomía ou esterilización masculina, ten unha efectividade moi alta, case un 100%, e tamén pode ser reversible, situación que a penas adoita se producir.

A vasectomía non estivo permitida en España ata os anos 70 e desde entón non parou de medrar o número de intervencións realizadas, situándose entre os 6 estados con máis casos (no ano 2000, máis de cen mil). Nas dúas últimas décadas houbo un nidio cambio de tendencia, pois de ser a ligadura de trompas nas mulleres o terceiro método máis empregado tras o uso do preservativo e da píldora, pasou a ocupar este lugar a vasectomía, reflectindo deste xeito un crecemento da corresponsabilidade na parella e unha maior sensibilidade cara á muller e o coidado do seu corpo. A ligadura de trompas é unha intervención cirúrxica máis agresiva e complexa que unha vasectomía; se a isto engadimos que a esterilización masculina é asumida pola sanidade pública e non ten efectos secundarios, debería estar máis estendida entre a poboación, xa que despois dos preservativos aínda é moi grande o consumo de píldoras hormonais entre as mulleres.

A que pode deberse esta situación? Podemos falar de certos protocolos patriarcais aínda vixentes na sanidade (é moi difícil que se realice unha vasectomía a un home sen ter algún fillo ou filla), de actitudes machistas nas parellas (a reprodución é cousa do corpo das mulleres) e tamén de falsos mitos relacionados coa virilidade.

Entre todas e todos debemos mover esa pesada cortina que protexe aos homes das súas responsabilidades anticonceptivas e lembrar que non sempre o corpo da muller é o que debe ser intervido, cortado, medicado ou manipulado.

Lola Varela

17 de agosto de 2020

(Publicado en NÓS Diario 27 de agosto de 2020)